ekologiczna biblioteka, Warszawa
A A A

Ekologiczna biblioteka Warszawa - Quo vadis.


poetów, którzy deklamując wiersze myśleli o sestercjach, jakie im za pochwałę wierszy cezarowych
spaść mogą, z filozofów-głodomorów odprowadzających chciwymi oczyma podawane
potrawy, wreszcie ze słynnych woźniców, sztukmistrzów, cudotwórców, bajarzy, trefnisiów,
wreszcie z przeróżnych, pasowanych przez modę lub głupotę na jednodniowe znakomitości
drapichrustów. między którymi nie brakło i takich, co długimi włosami pokrywali
przekłute na znak niewolnictwa uszy.
Słynniejsi zasiadali wprost do stołów, mniejsi służyli do rozrywki w czasie jedzenia, czekając
na chwilę, w której służba pozwoli im rzucić się na resztki potraw i napojów. Gości
tego rodzaju dostarczali Tygellinus, Watyniusz i Witeliusz, gościom zaś zmuszeni byli nieraz
dostarczać odzieży odpowiedniej do pokojów cezara, który zresztą lubił takie towarzystwo
czując się w nim najswobodniejszym. Zbytek dworu złocił wszystko i wszystko pokrywał
blaskiem. Wielcy i mali, potomkowie wielkich rodów i hołota z bruku miejskiego, potężni
artyści i liche wyskrobki talentów cisnęli się do pałacu, by nasycić olśnione oczy przepychem,
niemal przechodzącym ludzkie pojęcie, i zbliżyć się do rozdawcy wszelkich łask, bogactw i
dobra, którego jedno widzimisię mogło wprawdzie poniżyć, ale mogło i wynieść bez miary.
Dnia tego i Ligia miała wziąć udział w podobnej uczcie. Strach, niepewność i odurzenie,
niedziwne po nagłym przejściu, walczyły w niej z chęcią oporu. Bała się cezara, bała się ludzi,
bała się pałacu, którego gwar odejmował jej przytomność, bała się uczt, o których sromocie
słyszała od Aulusa, od Pomponii Grecyny i ich przyjaciół. Będąc młodą dziewczyną nie
była jednak nieświadomą, albowiem świadomość złego w owych czasach wcześnie dochodziła
nawet do dziecięcych uszu. Wiedziała więc, że w tym pałacu grozi jej zguba, o której
zresztą ostrzegała ją w chwili rozstania i Pomponia. Mając jednak duszę młodą, nieobytą z
psuciem, i wyznając wysoką naukę wszczepianą jej przez przybraną matkę, przyrzekła bronić
się od owej zguby: matce, sobie i zarazem temu Boskiemu Nauczycielowi, w którego nie tylko
wierzyła, ale którego pokochała swym wpółdziecinnym sercem za słodycz nauki, za gorycz
śmierci i za chwałę zmartwychpowstania.
Była też pewna, że teraz już ni Aulus, ni Pomponia Grecyna nie będą odpowiadali za jej
postępki, zamyślała więc, czy nie lepiej będzie stawić opór i nie iść na ucztę. Z jednej strony
strach i niepokój głośno gadały w jej duszy, z drugiej rodziła się w niej chęć okazania odwagi,
wytrwałości, narażenia się na mękę i śmierć. Wszakże Boski Nauczyciel tak kazał. Wszakże
sam dał przykład. Wszakże Pomponia opowiadała jej, że gorliwsi między wyznawcami pożądają
całą duszą takiej próby i modlą się o nią. I Ligię, gdy jeszcze była w domu Aulusów,
opanowywała chwilami podobna żądza. Widziała się męczennicą, z ranami w rękach i stopach,
białą jak śniegi, piękną nadziemską pięknością, niesioną przez równie białych aniołów
w błękit, i podobnymi widzeniami lubowała się jej wyobraźnia. Było w tym dużo marzeń
dziecinnych, ale było i nieco upodobania w samej sobie, które karciła Pomponia. Teraz zaś,
gdy opór woli cezara mógł pociągnąć za sobą jakąś okrutną karę i gdy widywane w marzeniach
męczarnie mogły się stać rzeczywistością, do pięknych widzeń, do upodobań dołączyła
się jeszcze, pomieszana ze strachem, jakaś ciekawość, jak też ją skarzą i jaki rodzaj mąk dla
niej obmyślą.
I tak wahała się jej wpół jeszcze dziecinna dusza na dwie strony. Lecz Akte dowiedziawszy
się o tych wahaniach spojrzała na nią z takim zdumieniem, jakby dziewczyna mówiła w
gorączce. Okazać opór woli cezara? Narazić się od pierwszej chwili na jego gniew? Na to
trzeba chyba być dzieckiem, które nie wie, co mówi. Z własnych oto słów Ligii pokazuje się,
że właściwie nie jest ona zakładniczką, ale dziewczyną zapomnianą przez swój naród. Nie
broni jej żadne prawo narodów, a gdyby jej nawet broniło, cezar dość jest potężny, by je w
chwili gniewu podeptać. Cezarowi spodobało się ją wziąć i odtąd nią rozporządza. Odtąd jest
ona na jego woli, nad którą nie masz innej na świecie.
- Tak jest - mówiła dalej - i ja czytałam listy Pawła z Tarsu, i ja wiem, że nad ziemią jest
Bóg i jest Syn Boży, który zmartwychwstał, ale na ziemi jest tylko cezar. Pamiętaj o tym,

W pustyni i puszczy
W pustyni i puszczy - część 1
W pustyni i puszczy - część 2
W pustyni i puszczy - część 3
W pustyni i puszczy - część 4
W pustyni i puszczy - część 5
W pustyni i puszczy - część 6
W pustyni i puszczy - część 7
W pustyni i puszczy - część 8
W pustyni i puszczy - część 9
W pustyni i puszczy - część 10
W pustyni i puszczy - część 11
W pustyni i puszczy - część 12
Moralność Pani Dulskiej
Moralność Pani Dulskiej - część 1
Moralność Pani Dulskiej - część 2
Moralność Pani Dulskiej - część 3
Moralność Pani Dulskiej - część 4
Moralność Pani Dulskiej - część 5
Moralność Pani Dulskiej - część 6
Moralność Pani Dulskiej - część 7
Moralność Pani Dulskiej - część 8
Moralność Pani Dulskiej - część 9
Krzyżacy tom - I
Krzyżacy - część 1
Krzyżacy - część 2
Krzyżacy - część 3
Krzyżacy - część 4
Krzyżacy - część 5
Krzyżacy - część 6
Krzyżacy - część 7
Krzyżacy - część 8
Krzyżacy - część 9
Krzyżacy - część 10
Krzyżacy - część 11
Krzyżacy tom - II
Krzyżacy - część 1
Krzyżacy - część 2
Krzyżacy - część 3
Krzyżacy - część 4
Krzyżacy - część 5
Krzyżacy - część 6
Krzyżacy - część 7
Krzyżacy - część 8
Krzyżacy - część 9
Krzyżacy - część 11
Krzyżacy - część 11
Krzyżacy - część 12
Ogniem i mieczem tom - I
Ogniem i mieczem - część 1
Ogniem i mieczem - część 2
Ogniem i mieczem - część 3
Ogniem i mieczem - część 4
Ogniem i mieczem - część 5
Ogniem i mieczem - część 6
Ogniem i mieczem - część 7
Ogniem i mieczem - część 8
Ogniem i mieczem - część 9
Ogniem i mieczem - część 10
Ogniem i mieczem - część 11
Ogniem i mieczem - część 12
Ogniem i mieczem tom - II
Ogniem i mieczem - część 1
Ogniem i mieczem - część 2
Ogniem i mieczem - część 3
Ogniem i mieczem - część 4
Ogniem i mieczem - część 5
Ogniem i mieczem - część 6
Ogniem i mieczem - część 7
Ogniem i mieczem - część 8
Ogniem i mieczem - część 9
Quo vadis
Quo vadis - część 1
Quo vadis - część 2
Quo vadis - część 3
Quo vadis - część 4
Quo vadis - część 5
Quo vadis - część 6
Quo vadis - część 7
Quo vadis - część 8
Quo vadis - część 9
Quo vadis - część 10
Quo vadis - część 11
Quo vadis - część 12
Quo vadis - część 13
Quo vadis - część 14
Quo vadis - część 15
Syzyfowe prace
Syzyfowe prace - część 1
Syzyfowe prace - część 2
Syzyfowe prace - część 3
Syzyfowe prace - część 4
Syzyfowe prace - część 5
Syzyfowe prace - część 6
Syzyfowe prace - część 7
Copyright (C) ekologiczna-biblioteka.waw.pl