ekologiczna biblioteka, Warszawa
A A A

Ekologiczna biblioteka Warszawa - Syzyfowe prace

– Kto delegował Waleckiego? Winni, którzy się przyznają natychmiast, zmniejszą sobie
karę o połowę. Później Rada Pedagogiczna będzie nieubłaganą.
Znowu odpowiedziano milczeniem. Żaden z kolegów nie naradzał się z Waleckim, a prawo
koleżeństwa domagało się obrony współtowarzysza. Nikt nie wiedział, co począć. Wszyscy
siedzieli w absolutnym ogłupieniu, ratowali się milczeniem i zupełną nieruchomością ciał,
niby kupa chłopów zaskoczona przez wypadki niepojęte. Inspektor był na to przygotowany i
jako praktyk w rzeczach badań wnet zmienił metodę:
– A więc nie przyznajecie się? Dobrze. Goldbaum, czy upoważniałeś pan Waleckiego?
Prymus wolniutko dźwignął się z miejsca i zgięty stanął w ławce, patrząc w ziemię.
– No i cóż, należałeś do buntu?
– Ja dziś nie rozmawiałem w klasie... Mnie dziś bardzo głowa boli.
– Tu trzeba dać odpowiedź kategoryczną! – przerwał mu dyrektor.
– Ja jestem starozakonny... – rzekł cicho Goldbaum. Inspektor wodził oczyma po klasie i
zatrzymał je na swym ulubieńcu.
– Borowicz! czy byłeś pan w zmowie z Waleckim, czy dawałeś mu jakie zlecenia?
Marcin wstał ze swej ławy i milczał, śmiało patrząc w oczy inspektora.
– Więc jakże?
– Ja nie mogłem do wystąpienia namawiać kolegi Waleckiego, gdyż uważam za bardzo
użyteczne te “dopełnienia”, które nam właśnie czytał profesor Kostriulew. Był to krytyczny
rzut oka na machinacje jezuitów w upadającej i upadłej Polsce. Mnie się zdaje, że my wszyscy
z przyjemnością słuchaliśmy uwag nadprogramowych i muszę wyznać, że Walecki protestował
tylko we własnym swoim imieniu.
Uczniowie z natężoną ciekawością chwytali słowa odpowiedzi Borowicza, gdyż wyprowadzały
ich one z ciężkiego kłopotu. Wszyscy doznali tego wrażenia, że Marcin, zwalając
winę całą na barki Waleckiego, niszczy podejrzenie o bunt, a, co ważniejsza, samemu winowajcy
zmniejsza stopień kary. Toteż kiedy inspektor dawał im pytania z kolei, odpowiadali
prawie słowo w słowo to samo, co rzekł Borowicz. Walecki, mówiono, zapalił się niesłusznie,
gdyż nauczyciel nie czytał nic zdrożnego. Mówił to samo, co stoi w kursie, tylko ilustrował
rzecz odpowiednimi przykładami. W całej klasie znalazł się jeden tylko “pomidorowiec”,
niejaki Rutecki, który na zapytanie, czy zmawiał się z Waleckim, wbrew powszechnemu
oczekiwaniu nauczycieli i kolegów rzekł:
– Tak.
Tego ustawiono przy Waleckim, a po skończonym śledztwie wytransportowano z klasy.
Gdy sztab profesorski znalazł się za drzwiami, wszyscy zerwali się z miejsc, zbili w gromadki
i poczęli z krzykiem rozprawiać o fakcie dokonanym.
– Jeżeli to nie jest świństwo – rzekł swym grubym głosem najstarszy w klasie kolega drugoroczny,
dla potężnego nosa zwany “Pieprzojadem” – to niech mi zaraz Goldbaum daje byka
w ucho...
– Ciekawym, co mogliśmy zrobić innego? – spytał Borowicz przeczuwając, że to do niego
piją. – Czemużeś kolega popełnił to samo “świństwo”?
– Dlaczego? Bagatela... Dlaczego? A bo ja wiem, dlaczego... Ale małego wyleją na dwór...
– Nie przypuszczam, a zresztą to trudno! – zapalił się Marcin. – Że jemu się zachciewa
bronić “pomidorów”, to jeszcze nie racja, żebyśmy wszyscy mieli być wyrzuceni. Co do
mnie, to utrzymuję stanowczo, że Kostriulew miał zupełną słuszność. W nauce historii chodzi
o prawdę, o prawdę i jeszcze raz o prawdę. Należy mieć jakieś zdanie. Albo się je ma, i w
takim razie nie można bronić polsko-jezuickich morderczyń nieprawych dzieci, albo się jest

 

W pustyni i puszczy
W pustyni i puszczy - część 1
W pustyni i puszczy - część 2
W pustyni i puszczy - część 3
W pustyni i puszczy - część 4
W pustyni i puszczy - część 5
W pustyni i puszczy - część 6
W pustyni i puszczy - część 7
W pustyni i puszczy - część 8
W pustyni i puszczy - część 9
W pustyni i puszczy - część 10
W pustyni i puszczy - część 11
W pustyni i puszczy - część 12
Moralność Pani Dulskiej
Moralność Pani Dulskiej - część 1
Moralność Pani Dulskiej - część 2
Moralność Pani Dulskiej - część 3
Moralność Pani Dulskiej - część 4
Moralność Pani Dulskiej - część 5
Moralność Pani Dulskiej - część 6
Moralność Pani Dulskiej - część 7
Moralność Pani Dulskiej - część 8
Moralność Pani Dulskiej - część 9
Krzyżacy tom - I
Krzyżacy - część 1
Krzyżacy - część 2
Krzyżacy - część 3
Krzyżacy - część 4
Krzyżacy - część 5
Krzyżacy - część 6
Krzyżacy - część 7
Krzyżacy - część 8
Krzyżacy - część 9
Krzyżacy - część 10
Krzyżacy - część 11
Krzyżacy tom - II
Krzyżacy - część 1
Krzyżacy - część 2
Krzyżacy - część 3
Krzyżacy - część 4
Krzyżacy - część 5
Krzyżacy - część 6
Krzyżacy - część 7
Krzyżacy - część 8
Krzyżacy - część 9
Krzyżacy - część 11
Krzyżacy - część 11
Krzyżacy - część 12
Ogniem i mieczem tom - I
Ogniem i mieczem - część 1
Ogniem i mieczem - część 2
Ogniem i mieczem - część 3
Ogniem i mieczem - część 4
Ogniem i mieczem - część 5
Ogniem i mieczem - część 6
Ogniem i mieczem - część 7
Ogniem i mieczem - część 8
Ogniem i mieczem - część 9
Ogniem i mieczem - część 10
Ogniem i mieczem - część 11
Ogniem i mieczem - część 12
Ogniem i mieczem tom - II
Ogniem i mieczem - część 1
Ogniem i mieczem - część 2
Ogniem i mieczem - część 3
Ogniem i mieczem - część 4
Ogniem i mieczem - część 5
Ogniem i mieczem - część 6
Ogniem i mieczem - część 7
Ogniem i mieczem - część 8
Ogniem i mieczem - część 9
Quo vadis
Quo vadis - część 1
Quo vadis - część 2
Quo vadis - część 3
Quo vadis - część 4
Quo vadis - część 5
Quo vadis - część 6
Quo vadis - część 7
Quo vadis - część 8
Quo vadis - część 9
Quo vadis - część 10
Quo vadis - część 11
Quo vadis - część 12
Quo vadis - część 13
Quo vadis - część 14
Quo vadis - część 15
Syzyfowe prace
Syzyfowe prace - część 1
Syzyfowe prace - część 2
Syzyfowe prace - część 3
Syzyfowe prace - część 4
Syzyfowe prace - część 5
Syzyfowe prace - część 6
Syzyfowe prace - część 7
Copyright (C) ekologiczna-biblioteka.waw.pl